Historia

Instytut Obróbki Plastycznej powstał w roku 1948 jako Zakład Obróbki Bezwiórowej Instytutu Mechaniki.

Twórcą Instytutu był prof. Feliks Tychowski, którego zabiegi przyczyniły się w 1952 r. do usamodzielnienia jednostki oraz podniesienia jej do rangi instytutu.

W roku 1959, w związku z reorganizacją zaplecza naukowo-badawczego, Instytut stracił swą rangę i stał się Centralnym Laboratorium Obróbki Plastycznej.

Kolejne lata to okres rozwoju kadry naukowo-badawczej, pierwszych osiągnięć w pracach badawczych, rozwoju nowych technologii oraz rozpoczęcia działalności wydawniczej Instytutu.

Dobre wyniki umożliwiły jednostce w 1971 r. ponowne uzyskanie rangi i nazwy Instytutu Obróbki Plastycznej.

Lata 70. to okres ugruntowania pozycji jednostki w Polsce i dostosowywanie jej do potrzeb przemysłu. W roku 1975, zatrudnienie w Instytucie osiągnęło swój najwyższy poziom – 524 pracowników.

W końcu lat 80. nastąpiło gwałtowne załamanie krajowego przemysłu, a co z a tym idzie zapotrzebowania na usługi Instytutu, co spowodowało w efekcie znaczną redukcję zatrudnienia.

W obliczu transformacji polskiej gospodarki w gospodarkę rynkową, w roku 1991 rozpoczęto w Instytucie restrukturyzację, mającą na celu zwiększenie efektywności pracy oraz dostosowanie działalności jednostki do potrzeb wolnorynkowych.

Lata 90. stanowiły czas rozwoju mało- i średnioseryjnej produkcji wykorzystując uprzednio opracowane technologie oraz zwiększenia współpracy z zagranicą w zakresie badań w postaci projektów bilateralnych, projektów PHARE, INCO-COPERNICUS, EUREKA.

XXI wiek przyniósł dalszą intensyfikację współpracy międzynarodowej wyrażoną realizacją projektów badawczych w ramach inicjatywy EUREKA oraz V i VI Programu Ramowego. Osiągnięcia Instytutu w zakresie opracowania technologii, sprzedanych licencji, wdrożeń przemysłowych, krajowych i międzynarodowych projektów badawczych zyskały uznanie, które przełożyło się na przyznanie jednostce licznych nagród, wyróżnień i medali.